Van de mensen die actief zijn in de cultuur bewonder ik cabaretiers en musici het meest. Een cabaretier kan mensen aan het lachen maken. Een uit de onderbuik opborrelende schaterlach die zich naar buiten dringt of je nou wil of niet. Een bevrijdend gevoel. Musici kunnen met hun kunst zo raken dat de luisteraar wordt meegesleept in een pure emotie, een klankbeeld. Het hart zwelt, de voeten gaan tappen of de benen dansen. Je moet wel.
De cabaretier gaat de planken op. Of hij nou wil of niet. Net een uitvaart achter de rug en niet in de stemming, maar ’s avonds speelt-ie de clown en de mensen lachen zich dood, of liever gezegd levend. En de musicienne gaat misschien wel met slaande deur naar de concertzaal. Haar partner heeft de smoor in dat ze alweer ’s avonds werken moet. Maar ze speelt de sterren van de hemel en maakt de mensen voor 2 uur gelukkig. Kunstenaars genezen zichzelf en de ander door hun scheppende kunst. Psychotherapeuten zouden eigenlijk een claim kunnen indienen tegen kunstenaars, want door hun creaties lopen zij heel wat omzet mis.
Hoogzwanger van mij waggelde mijn moeder heen en weer in de keuken van de verwaarloosde pastorie. Van daaruit bedienden mijn ouders de destijds armoedige kerkgemeente Nieuw Beerta. De vermolmde planken begaven het en daar zakten moeder en ik door de vloer. Mijn vader trok ons uit het gat, ik werd zeg maar voortijdig uit de Groningse klei getrokken. Tot hier en niet verder, dacht mijn vader: ik ga solliciteren!
In het Haagse stadhuis vond hij een job als personeelscommies. Het jonge gezin ging wonen op de grens van ’t Haagje en Scheveningen. Aan de ene kant de heerlijke binnenstad met de Passage, het Binnenhof, de paleizen. Aan de andere kant duinen, het strand, de haven. Wat is er heerlijker voor een opgroeiende jongen dan ladende en lossende kotters op stepafstand. Joelende meeuwen boven je hoofd, zeewind door je haar!
Maar mijn vader kon een prachtfunctie krijgen in Utrecht, dus het gezin vulde de verhuiskisten en stapte de verhuiswagen in. In Baarn gunde een schat van een oude vrouw ons haar bosvilla. Mijn oudste broer werd er ’s nachts wakker van de stilte. Hij miste het tramgerinkel en de misthoorn. Maar voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Mijn moeder liet me tussen de sparrentakken een merelvrouwtje zien dat broedde op 4 blauwgroene eitjes. En wat is er mooier mysterieus dan een roepende bosuil in het takkenstruweel bij volle maan? Ik ontdekte dat ik met heel veel geduld een pimpelmeesje tam kon maken. Gezeten op het tuinbankje legde ik een stukje kaas op mijn handpalm. Niet kijken. Wachten. Daar wipte eindelijk het blauwgeel balletje op de tuinbank en pikte de kaas weg. Na 2 dagen kwam-ie óp mijn hand. Na 4 dagen mocht ik ‘m aankijken zonder dat –ie wegvloog. Veel dichter bij de natuur kun je niet komen.
Dichter, cabaretier en musicus – ze ontlenen allen inspiratie aan de natuur. Maar de natuur heeft de mens, de creatieve mens, nodig om in evenwicht te blijven, om het beste uit zichzelf te halen. Nergens bloeit de akkerflora zo uitbundig als op het weiland van de biologisch boerende boer. De merel in onze tuin voedt zich met de wormen uit ons gazon, weeft ons liedje in zijn zang. Een sperwer slaat zonder wroeging een jonge vogel en eet die op. Een wolf grijpt een ree en verscheurt die meedogenloos. Maar als hun magen of die van hun jongen gevuld zijn, stopt het jagen. De natuur kent evenwicht, heeft genoeg aan zichzelf.
Dat cultuur en natuur in een evenwichtige symbiose maar goede buren mogen blijven.
George Knottnerus 2019
Geen opmerkingen:
Een reactie posten