Gedicht van Emily Dickinson:
If I can stop one Heart from breaking,
I shall not live in vain
If I can ease one Life the Aching
Or cool one Pain
Or help one fainting Robin
Unto his Nest again
I shall not live in Vain
© Emily Dickinson
……………………………………….
Emily
In de ban van
haar vaders huis –
zelfgekozen
eenzaamheid –
omdat gezelschap
pijnlijk was
In de ban van
beeld en woord –
boetserend,
polijstend,
balancerend
op het koord
In de ban van
Leven dat zij
niet lijden kon
maar door
haar werk wel
delen mocht
In de ban van
haar geraakt,
onontkoombaar,
onomkeerbaar –
dichteres van het
verzwegen woord
Ter ere van Emily Dickinson 1830-1886
…………………………………………
je mooie dagen
je weet je mooie
dagen zijn geteld
tijd vliegt als je
door je jaren rent
wijzers horen
stil te staan
als jouw dag
geen einde kent
zomerklok draait
veel te snel
maar hele uren
luidt zij wel
je hof je akker
geef ze water
’ t is zomer nu
herfst komt later
……………………………………………
hand in hand
Daar zitten ze hand in hand
op dat bankje onder de bomen
Blozende gezichten naar elkaar
gekeerd onder het geelkoper
van het verkleurend bladerdak
Haar spiegelbeeld en dat van
het bos ziet ze in zijn iris. Zij
voelt zijn kracht in haar smalle
vingers, brandend van verlangen
naar hem, hoe hij is, was, zal zijn
Zijn hart gaat wild tekeer als hij
haar ogen ziet, zo vertrouwd, vol
vuur en vaart. Hij voelt hoe haar
zachtheid strijkt langs zijn huid,
haar gloed diep binnendringt
Daar valt een bruin blad in haar
schoot - van een Amerikaanse
Eik. Lachend kijken ze ernaar,
dan naar elkaar, zo verliefd na
meer dan vijfenveertig jaar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten