Waar de vierde golf met onzichtbare nare ziekmakertjes ons dreigt te overspoelen, zijn er ook lichtpuntjes. Zoals de soort van tango die Marijke en ik laatst dansten met een wildvreemd ander paar. Zij kwamen uit de stad en wij wilden erheen, en de stoep is smal. Extra uitdaging is de anderhalve meter die je in acht moet nemen tussen de lichamen. We druisten tegen alle RIVM-adviezen in, want die afstand was niet te handhaven. De tegemoetkomende vrouw stokte haar pas als een bokkende merrie. Ik stopte ook. Te plotseling want Marijke botste op mijn achterbumper. Kop-staart botsingen komen in de beste relaties voor. Er ontspon zich een aantal spannende seconden waarbij de vier danspartners om elkaar heen draaiden, gedirigeerd door basisregel nummer 1. Gelukkig voegde de man zich uiteindelijk in de slipstream van zijn vrouw. Zo liepen zij in ganzenpas langs de ene, en wij in elkaars voetspoor langs de andere kant van de stoep. Jaap van Dissel kon tevreden zijn.
In afwachting van de donkerste dagen van het jaar, zijn het spannende tijden. We maken er ondanks alles maar het beste van. De oude rituelen van december geven ons houvast en hoop.
Een onvermijdelijk gevolg van het verstrijken van de tijd is dat je ouder wordt. Dat je zo uit de mode schuift dat je vanzelf weer in raakt. Neem nu de kerstboom. Mijn hele leven hield ik vast aan het principe dat de kerstversiering pas van zolder komt NA Sinterklaas. Dat is belachelijk ouderwets natuurlijk. Dat kan anno nu echt niet meer. Een beetje dorp, laat staan stad komt nu eind oktober met de kerstverlichting op de proppen. Mensen willen zodra de wintertijd haar intree doet verlicht worden. Bovendien schijnt een verlichte winkelstraat de kooplust te bevorderen. Door deze bundeling van licht boren gemeente en winkelvereniging geheime geldbronnen aan, waardoor elk jaar meer kerstverlichting de winkelpromenade siert. De kooplustigen worden aangetrokken door het licht, Black Friday of niet, het wordt drukker en drukker, maar we moeten afstand houden. Ondanks verlokking en verleiding heb ik koppig vastgehouden aan het principe: voor Sint geen Kerst in huis en in de kop. En nu kom ik steeds meer mensen tegen die me vertellen dat de kerstboom er niet meer in komt voor half december. De kerstsfeer moet niet te gewoon worden, maar speciaal blijven, zeggen ze. Ik omarm ze. O nee, afstand.
Rituelen en gewoontes zijn moeilijk los te laten of te veranderen. En dat geldt zeker voor het onderling afstand houden dat nu van ons gevraagd wordt. Laatst wandelden we langs het Veluwemeer. Er stonden loodrecht op de kustlijn een stuk of twintig paaltjes. Op hun koppen die boven het water uitstaken zaten allemaal kokmeeuwen, keurig op afstand op een rij. Vorig jaar zag ik een uitzending van Vroege Vogels met een item over zeehonden. Er heeft een tijdje geleden een enorme viruspandemie gewoed onder de zeehonden en die heeft de populatie ernstig uitgedund. Daarna zagen onderzoekers een wijziging in het groepsgedrag. De zeehonden hielden veel vaker afstand van elkaar, ongeveer anderhalve meter!
Kijk, als dieren het goede voorbeeld geven, mogen wij mensen niet achterblijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten